ภาพทิวทัศน์วัชพืช | สมุดบันทึกเมษายนที่ห้วยใหญ่

2025.04.09

เที่ยงคืนครึ่ง ไฉ่ฉี่ไม่ได้ตั้งใจหยุด หลังจากทำเตียงให้กับ李真好ในรถตู้แล้ว เขายังต้องการปรับแต่งรถตู้ของหยางมี่ต่อ ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ เขาแทบไม่ได้พักผ่อนเลย ยกเว้นตอนกินอาหารเดลิเวอรี่มื้อเย็นเวลา 11 โมงคืน ฉันกับหยางมี่ตั้งใจจะเพื่อให้เขาหยุดพักก่อน แล้วค่อยทำใหม่พรุ่งนี้ แต่เฮอเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ กล่าวว่า “ยิ่งปล่อยให้เขาพัก เขายิ่งอยากทำ ก็ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ” ใช่แล้ว หลังจากช่วงเวลาสองสามวันนี้ เราเข้าใจ 小琪 มากขึ้นมาก ถ้าหากเขาอยากทำแต่ยังไม่เสร็จ เขาจะไม่สบายใจ

หยางมี่กับเฮอเฉินอยู่ที่บ้าน 小琪 ตลอดวันนี้ 小琪ตัดไม้และวัดขนาด ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็จะเรียก แต่ส่วนใหญ่ทั้งสองคนก็อยู่เฉยๆ เมื่อ 小琪บอกว่า ‘เอาคีมมาให้ฉันหน่อย’ หยางมี่กับเฮอเฉินก็จะวิ่งไปตรงนั้น ดูเหมือนว่าถ้าใครหาได้ก่อนก็จะชนะ ตอนที่ฉันอยู่ก็จะร่วมแข่งขันด้วย

ขณะที่ 小琪ตอกตะแกรงบนแผ่นเตียง เขาบอกว่า ‘เอาไม้เนื้ออ่อนอันนั้นมาให้ฉัน’ เพราะฉันมีประสบการณ์เลยเข้าใจได้ทันทีว่าเขาต้องการใช้ไม้ตรงเพื่อให้ผ้าตรงกัน ฉันชิงไปก่อน เฮอเฉินหยิบไม้สองชิ้นบนพื้น ชิ้นหนึ่งยาวอีกหนึ่งสั้น แล้ววิ่งไปส่งให้ 小琪 ตอนนี้ เฮอเฉินยังคงพยายามค้นหาในถุงอุปกรณ์บนพื้น ฉันก็เดาได้ว่าเขายังไม่รู้ว่า 小琪ต้องการอะไร แต่ฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก 小琪บอกว่าชิ้นไม้เนื้ออ่อนอยู่ในโกดัง ส่วนไม้สองชิ้นที่ฉันหยิบมา ก็หนากว่าที่ควร จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าโกดังไปหยิบมาเองอย่างรวดเร็ว หยางมี่ก็ไม่ได้แตกต่างกันนัก ตอนที่ฉันไม่อยู่ตอนกลางวัน เขาเล่าว่าเขาเคยส่งน็อตให้ 小琪 แล้วน็อตก็หล่นเต็มพื้น แล้วรีบเรียกเฮอเฉินนั่งอยู่ในห้องรับแขกออกมาช่วยเก็บน็อต

2024.04.10

ประมาณเที่ยงคืนครึ่งกลับถึงบ้าน
วันนี้ฉันอยู่ที่บ้าน 小琪 ตลอดทั้งวัน โดยปกติเวลานอกบ้านก็จะเก็บผลไม้ที่เก็บได้ไว้บนที่นั่งขับรถ แต่เพราะกันกระแทกของรถตู้ไม่ดี ผลไม้ก็จะกลิ้งหลุดออกมาเวลารถสะเทือนเล็กน้อย ฉันถาม 小琪 ว่าจะติดตั้งไม้บรรทัดเพื่อป้องกันไม่ให้ผลไม้กลิ้งหลุดได้ไหม หลังจากพูดจบ เขารีบวัดขนาดแล้วทำโครงไม้สี่เหลี่ยมให้ฉันกับหยางมี่คนละอัน ฉันคิดว่าโครงไม้ดูแข็งเกินไป ถ้าหุ้มด้วยผ้าก็อาจจะดูดีขึ้น เลยเป็นเวลา 20 นาทีที่ 小琪ตัดเย็บผ้าฝ้ายสีแดงที่ฉันเอามาจากบ้านแล้วร้อยให้แน่นบนโครงไม้ เขาตั้งใจจริงมาก แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนจานขนมต้อนรับเจ้าสาวที่ใช้ในงานแต่งงาน มากเป็นแนวเสน่หา เราไม่ชอบ แต่หยางมี่ก็เขินอายที่จะพูดออกมา ฉันคิดว่า ถ้าแค่คลุมผ้าลงบนโครงไม้แบบไม่แน่นก็อาจจะดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น 小琪ใจดีและก็อยากทำของที่ออกมาถูกใจมากขึ้น ดังนั้นเขาก็เลยนำผ้าสีแดงที่รีดไว้แล้วมาตกแต่งใหม่ ทากระดุมหรือรอยยับให้เป็นจุดเด่นด้วยความตั้งใจ做好后，他才去忙别的。

我想给布框用棉线缝制一些线条装饰，缝制过程中，我想到，这四边型的木架很像儿童织布机的结构。于是我又把布拆下来，准备用麻绳在木架上编织。这样可能会比裹布块轻盈，我这么想。所以，后来一整个下午，我都在木架上编织。

我在编织时，杨米在用剩下的红棉布缝制一件背心。杨米做手工时和小琪完全不同，她很随性，不太谨慎。比如，剪布料时，领子就剪错了。我倆侧坐在已经几乎完工的床车上，缝缝补补，小琪在一旁忙剩下的工程，有时叫我们让开，不要挡住他干活。杨米一边缝衣服，一边观察小琪，以便在他需要帮忙的时候及时出现。

昨天小琪和贺晨去快递站时，丢失了手机，还没有找回来。上午他骑摩托车载着杨米去昨天经过的地方又找了一次，没有找到。中午坐在我家时，小其给丢失的手机算了算命说：三天后手机自己就会出现。我说：如果准了，以后我就改信迷信。

2025.04.11

今天不想一整天又在小琪家混过去，中午把护目镜送给他后就回到自己家。煮了玉米，泡了豆奶，糊弄一下，不想做饭。听了一会课，马上就到了下午三点，答应了非比姐陪她去看画石头体验的路线。

我把车停在路边后等非比姐停车，非比姐的车已经开了一年多，但她还是像个新手司机，很宽的道路，靠边停车时，倒了好一会才倒进去。最近鼻炎变得很严重，不知道这会不会是我变得脾气更差的原因。上山路上眼睛很痒，连打了十多个喷嚏。但我测试过过敏源，并不对花粉过敏呀。

路过的田野，滇蝇子草，火棘花，小雀花，开了漫山。最多的还是紫荆泽兰，多到我有点担心几年后的苍山，除了紫荆泽兰，别的植物都不见了。非比姐说，也许可以培育很多的紫荆泽兰的克星-紫荆实蝇，让它们钻进紫荆泽兰里破坏它。听起来有道理。

五年前，当我还不知道紫荆泽兰是入侵植物时，见到这一大片白色小花在山坡蔓延，还觉得挺美。现在看，就不美了，人总是喜欢分一个好和坏。

这些花让我想起五年前的一个傍晚，我和陈上山散步。那时候小院子中区上面的山坡还没有被房子占领。从苍山大道的小路往上爬，很快就能进入森林。路上经过一株大大的火棘花丛，虽是清冷的白色，但因为实在开的太多，白色也有了艳丽的感觉。我们经过它，最后在一块写着“十七”的墓碑前休息。陈在十七隔壁的墓碑前捡了一个空玻璃酒瓶，走到火棘花房边的水沟里，用酒瓶打了水。然后用手擦洗十七的墓碑。准备下山的时候，头顶有一大片乌云，很快就下起了雨。雨水伴随了浓浓的泥土和花香，我摘了几支ดอกไม้紫雀花วิ่งในสายฝน ตอนนั้นฉันรู้สึกทั้งสุขและทุกข์พร้อมกัน

หลังจากลงเขา ฉันไปแสดงที่นอนในรถให้พี่เฟ็บดู แต่ก็พบว่าหลุดออกจากกิ๊บล็อค เล็กฉีเคยสอนฉันให้ใช้หินทุบสองทีจะดี ฉันก็หยิบหินจากข้างถนนทุบหลายที แต่ก็ไม่สำเร็จ “วันนี้คงไม่แสดงแล้วนะ กลับบ้านไปให้เล็กฉีซ่อมดีกว่า” ฉันรู้สึกเขินเล็กน้อยและปิดประตูรถ ก่อนจากกัน พี่เฟ็บหยิบของว่างออกมาจากกระเป๋าให้ฉัน เป็นถุงใหญ่ของเห็ดกุ้งผักกาดผักหวานทุกครั้งที่พบกัน การให้ของขวัญเป็นกิจกรรมที่ขาดไม่ได้

ตอนเย็นไปบ้านเล็กฉี เล็กฉีกำลังติดตั้งแผ่นไม้สุดท้ายบนรถของยางมี่ ยางมี่ถาม “ฉันไปซื้อเหล้ามั้ย?” เล็กฉีตอบว่า “ไปสิ” หลังจากทำงานเสร็จ ก็จิบเหล้าขาว เล็กฉีคิดว่านี่คือช่วงเวลาที่ผ่อนคลาย ยางมี่ขับมอเตอร์ไซค์ของฮานฮาน พาฉันไปซื้อเหล้าในร้านสะดวกซื้อแถวนั้น ซื้อเหล้าขาวราคาขวดละแปดหยวนที่เล็กฉีชอบที่สุด ชื่อ “เม้าป่า” ยางมี่ซื้อมา 2 ขวด

เล็กฉี้ดูเหมือนคนแก่เลยนะ ฉันพูด

ใช่เลย เหมือนพ่อฉัน พ่อฉันก็เป็นแบบนั้นด้วย” ยางมี่ตอบ

กลับถึงบ้านเล็กฉี เขาและฮานฮานกำลังตัดแตงกวาดองรสเปรี้ยวเก่าแก่ที่อยู่ในตู้เย็น เพราะไม่ได้กินข้าวเย็น ฉันก็แนะนำว่าไปบ้านฉันดีกว่า เพราะฉันสามารถทำอาหารได้ ตอนบ่าย ยางมี่และเล็กฉีกินมื้อแรกในเวลาประมาณบ่าย 3

ฉันใช้มะละกอสองลูกเล็กๆหั่นเป็นเส้น หมูสามชั้นหั่นเส้น พริกเขียวหั่นอย่างไม่ระวัง และแตงกวาจากตู้เย็นที่เต็มใจจะทำให้เป็นยำแตงกวา แต่อยู่ๆ เล็กฉีบอกว่าจะกินแบบสด ยางมี่เห็นเล็กฉีกินก็อยากกิน แต่แค่ครึ่งหนึ่งเลยฉันก็หั่นแตงกวาที่เหลืออีก half one ให้เป็นเส้น แล้วทำเมนูเดียว คั่วหมูสามชั้นให้หอม ใส่พริกเขียวและมะละกอเพื่อให้อร่อยขึ้น ก็ใส่ถั่วเขียวผัดแห้งที่แม่ทำไว้สุดท้ายก็ใส่แตงกวา ก่อนปิดไฟ

ตอนฉันทำอาหารเสร็จ เล็กฉีก็ดื่มไปเกือบครึ่งขวดของเหล้าขาวแล้ว เขาเริ่มแหย่ยางมี่ว่าโง่

มองฉันอยู่ข้างๆ แล้วก็หยิบหมุดให้ฉันโดยไม่ได้คาดคิด ทำให้ฉันงงมากขึ้น พอตกบ่าย เขาก็เริ่มหาว ถามว่า “ง่วงไหม?” ขณะปิดปากไปด้วยแล้วพูดว่า “ฉันไม่ง่วง” เล็กฉียิ้มขำและแหย่ ขึ้นจากเก้าอี้ม imitate ยางมี่ที่ทำท่าหาว

ยางมี่นั่งข้างๆ เล็กฉี ขำไม่หยุดและก็ตบแขนเล็กฉีด้วยมือกัน

ตอนที่กินข้าว Weißbier สองขวดก็หมดแล้ว ฉัน ยางมี่ ฮานฮาน ก็ดื่มกันบ้าง เล็กฉีเตรียมจะเทเหล้าจากถังเหล้าดองมะละกอเปรี้ยวของฉัน ฉันก็รู้สึกเป็นห่วงนิดหน่อย เพราะครั้งก่อนที่เขาดื่มเหล้าสาเกของฉันเมาหลังจากดื่มเหล้าสาเกเปรี้ยวมะละกอหนึ่งแก้ว ซึ่งมักจะใช่วอดก้าสูง 60 องศาที่บานบานให้ฉันบรรจุไว้

แน่นอน หลังจากดื่มสุรามะขามเปรี้ยวไปไม่กี่นาที โฉฉีก็ให้ฉันเอาหลอดไฟส่องแสงออกมา ฉันคิดในใจว่ามันคงไม่ดีแล้ว ต้องเริ่มเต้นแน่ๆ

เขียนมาตรงนี้ ฉันนึกขึ้นได้ว่าคงเป็นเพราะหลอดไฟนี้ที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสเข้าใจคนมากขึ้น ถ้าวันนั้นฉันไม่หยิบหลอดไฟออกมา ทุกอย่างคงเปลี่ยนไปมาก

2025.04.12

ช่วงบ่าย ฉันเย็บตุ๊กตาน่าเกลียดบนถนนผ้าฝ้ายสีแดงกับถุงเท้าเก่า เดิมตั้งใจว่าจะเย็บตุ๊กตาน่าเกลียดหลายตัว แต่ก็ยากกว่าที่คิดไว้มาก

หลังเย็บตุ๊กตาน่าเกลียด เสร็จแล้วฟ้าก็ใกล้มืด ออกไปเดินเล่น

ไม่รู้ทำไม อากาศชื้นมาก ทั้งที่ฝนตกไม่กี่หยดในตอนกลางวัน ความชื้นในอากาศทำให้โรคภูมิแพ้จมูกของฉันดีขึ้นมาก เดินบนถนนได้กลิ่นเปลือกวอลนัทตามมา ตามด้วยกลิ่นดอกกะหล่ำปลีที่หอมจัด เมื่อเดินมาถึงขอบทุ่ง พระจันทร์ก็โผล่มาจากเมฆ เสียงจิ้งหรีดและแมลงในบริเวณใกล้เคียง

这种湿润甘甜的空气，鼻子已经很久没有吸过了。我在同一条田埂上反反复复走了七八遍，不想回家。此刻站在空气里的感受和昨天想到的五年前的那个傍晚很像。